شاید اگه یکبار وارد دنیای من بشی، به دنیای من بیای و با من بخابی، افقی، کنارِ هم؛ شاید دیگه نتونی به دنیای خودت برگردی. حالا که نیم خیز شدی سفره رو بتکونی روی بالکن و پرنده های نشسته از قبل، جیغ می زنند و پَر میکشند… شاید از رنگِ زیادِ دنیای من، دنیاهای قبلیت بی رنگ شده باشن. پس این یک قانونه: در دنیای من همه چیز رنگی تره و اما ممکنه ناگهانی مثل فرونشستنِ قطره های ریزِ آب توی فضا همه چیزِ این رنگین کمان محو بشه… پس ممکنه در بازگشت با همه چیز در سکون مواجه بشی، نه رنگی، نه صدایی و نه حتا حرکتی. همه چیز ممکنه یخ زده باشه و البته اگه بخاهی میتونی سرت رو بچرخونی صد و هشتاد درجه در محورِ شانه هات و هر گاه سرت به حالت اول برگرده دنیای کوکی ی تو هم تمام می شه. تبصره: برای اینکه اسیر این سیر تکراری نشی هیچوقت برنگرد. پس از رنگین کمان باز هم برو… برو تا رنگین کمان بعدی از حرکت نایست. هیچوقت دور نزن، به راهت ادامه بده

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *